Vespere melancholic

Io ama tanto l’italianas! Illas son tanto belle! Ma que tu me comprende ben: io non parla in necun senso sexual, sed que, post cognoscer un grande numero de illas, io ha discoperite, e cata die io me reaffirma in illo, que illas son le feminas le plus adorabile e belle del mundo. Forsan vos vos demanda quare io scribe nunc isto. Bon, il es simple. Io ha cognoscite iste menses alcun altere bellissime pueras de Italia, gratias al programa Erasmus, le qual io ama quod illo me ha lassate cognoscer tante belle personas, de Italia e de altere locos, benque io non ha ite a necun loco con iste programa, pro rationes que serea longe explanar hic. Qua io diceva, io ha cognoscite alcun bellissime personas iste ultime menses que es hic, in le plus belle insula del mundo integre, pro le programa Erasmus, e un de illas, con qui io ha devenite un bon amico, o al minus assi io lo considera, retornara a su pais tosto, e iste situation me face esser melancholic e scriber super su beltates. Que nos la nomina con un pseudonomine, pro proteger su intimitate: Clara, quod illa porta un anima clar qua le plus clar celo de primavera. Illa ha essite un grande refugio pro me in dies difficile, benque nos ancora comencia construer nostre amicitate, que io sape que sera longue e eterne qua l’eco del tempore. Io ha amate sempre l’accento del gente italian, ma illa ha un accento tanto forte que io crede que un choro angelical me canta al aure quando illa me parla. Quando nos comenciava construer nostre belle amicitate, un grande problemma amorose me attacava. Illo es un thema plus difficile a tractar hic, ma io solmente pote dicer que, quando io credeva que mi corde tornava folle per l’ultime vice, sententiante mi anima ad un terribile inferno eternalmente, illa era illac e me adjutava quando mi mente se perdeva in un sentiero de brumas ubi l’obscuritate face su regno e le timor es l’unic Deo e citatano. E nunc, justo nunc, illa vade, retorna a su pais e un grande distantia, abysmal, oceanic s’interpone inter nos. Maledicte sia vos duo, tempore e distantia. Ma, al rediger iste scripto, e durante que io deveni plus consciente que illa vadera troppo longe, un surrido es designate in mi facia, quod io es secur, quod io sape que nostre amicitate continuara ad esser construite nel distantia. Sia io melancholic quod illa vade, sia io celebrante que illa es hic ancora, io solmente pote regratiar al celo que un puera con un anima tanto clar ha apparite in mi vita e que ha illuminate mi dies, benque illa ha essite in iste soleate insula solmente un sufflo o scintilla del astros.

Nunc, amica mie, nos ha WhatsApp e le retes social pro communicar nos, usque le die que nos pote trovar nos novemente. Io expecta que io te mancara tanto qua io ja te manca. Que nos construe un amicitate ancora plus grande, amica. Oh, io ama tanto l’italianas!

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

w

Conectando a %s